Ook op onze nieuwe weblog nodigen we u van harte uit weer te reageren op de artikelen over de fascinerende tamme vogel hobby.

Het nieuwe webadres is: www.babyvogels.nl/blog

Er lijken nogal wat misverstanden te bestaan als het gaat om het tam maken van vogels. Kwekers

Dat laatste is zeer begrijpelijk, want ook het kweken van vogels in het algemeen vereist veel geduld, tijd en energie. Nog maar te zwijgen van de onkosten die gemaakt worden voor voer, materialen, verzorging en elektriciteit verbruik voor dagelijkse verlichting, verwarming en luchtreiniging. Om daarnaast nog eens uren per dag bezig te zijn met het 10 x daags voeren van tientallen jongen is voor de meesten niet op te brengen.

Doet men dit toch dan heb je er vrijwel een dagtaak aan om zowel de koppels als de jongen zo goed mogelijk te verzorgen. Daarnaast moeten de jongen dan ook nog getraind worden om vertrouwd te raken met alles wat er zoal in een gezin gebeuren kan; schreeuwen kinderen, blaffende hond, ronddrentelende kat, televisie die te hard aan staat, vreemde luchtjes en o.a. allerlei gedragingen van mensen die totaal vogelvreemd zijn.

Toch is dit een absoluut essentieel onderdeel van het succesvol en met plezier houden van bijvoorbeeld een Grijze Roodstaart papegaai in huis. Een vogel die plompverloren wordt gedumpt vanuit het nest in een al dan niet druk gezin gaat het zwaar krijgen en zal in veel gevallen een triest einde vinden ergens in een vogelopvangcentrum.

Hoe triest dit werkelijk is beseffen helaas weinigen, omdat de werkelijke verstandelijke vermogens van bijvoorbeeld de Grijze Roodstaart nog niet eens lang geleden wetenschappelijk zijn aangetoond. Er heerst te veel onbekendheid met de ‘ziel van de papegaai’. Je zou gerust kunnen zeggen dat het op z’n minst gelijk is aan kindermishandeling wat veel van deze dieren, vaak onbewust, wordt aangedaan.

Een dier wat gemaakt is om grote afstanden door de lucht af te kunnen leggen, te wonen tientallen meters boven de grond en bijna 24/7 zeer druk in de weer te zijn met het zoeken naar voedsel samen levend met soortgenoten, voelt zich vanzelfsprekend niet thuis in een kooi van een vierkante meter of zelfs nog kleiner. Toch is dat wat de meesten hun vele jaren moeten slijten. Dan worden ze ook nog beschuldigd van ‘ongewenst gedrag’ als ze een keer schreeuwen of bijten! Raar he?

Ik wil niet beweren dat alle papegaaien maar alleen in de natuur moeten blijven. Zeker kan men veel plezier beleven aan bepaalde soorten die in huis kunnen worden gehouden. Een minimale vereiste en uitgangspunt is wel dat ze vrij kunnen rondvliegen waar ze worden gehouden. Mede daarom vind ik Ara’s en grote Kaketoes minder of niet geschikt voor het gemiddelde Nederlandse huishouden.

Wil men toch een vogel met vergelijkbaar gedrag op een dier- en mens verantwoorde wijze houden denk dan eens aan de iets kleinere kromsavels zoals de Pyrrhura, Aratinga soorten, Jardine, Bonte Boer en zelfs de Valkparkiet die veel meer Kaketoe is dan parkiet.

Hieronder leest u de gecensureerde versie van het op 11-05-2011 geplaatste artikel:

Er is niet alleen op Caique gebied,
maar ook mbt veel andere kromsnavel soorten
erg weinig eerlijke en nuttige kennis
beschikbaar omtrent de omgang
en het gedrag van deze dieren in samenhang met mensen.

Er lijkt zo vaak een ‘geldelijk gewin motivatie’ achter te zitten die
bepaald hoe men een dier benaderd.
Stichting tegen dit en stichting zus en zo,
prima, maar dan wel gebaseerd
op gedegen ervaring, onderzoek in de omgang met deze dieren
en in balans met de mens.

Er is m.i. nadrukkelijk niets mis
met geld (bij)verdienen aan je hobby, hoe moet al
die tijd anders gefinancierd worden? Zou je kunnen zeggen,
maar zoals met alles moet het daar niet door gedreven worden.

Het is wat te makkelijk om het geld overal de schuld
van te geven. Wat zou jij zonder doen?
Het is de mens zelf die het probleem heeft, de zucht naar
geld wat alles gaat overheersen. We hoeven maar
om ons heen te kijken, en af en toe ook eens in de spiegel.

Juist dat gedrag van dieren en alles wat er mee samenhangt
heeft mijn passie en waar mogelijk
proberen we dan bijna automatisch wat te doen aan de verbetering
van leefomstandigheden van veel papegaaien en parkieten.

Dat hier erg veel tijd in gaat zitten, zelfs al in het beantwoorden
van honderden e-mails per week, beseffen veel mensen niet.

Als bijvoorbeeld zo’n tuuuut (naam papegaaienhandelaar), jazeker we mogen geen namen noemen,
( hoeveel lopen er eigenlijk rond?) de ‘papegaaien deskundige’
dan beweerd in zijn gratis papegaaien boekje om m.i. misplaatst
sympathie te kweken bij de klant, dat zij ‘gratis’ de nodige kennis
verspreiden, en ze het hebben over ‘dure workshops’ van anderen
vraag ik me toch even iets af.

Waar en wanneer hebben ze dan
in al die jaren de tijd genomen om op een verantwoorde
manier met deze dieren thuis onder 1 dak te leven, daar van te leren en
vervolgens ook nog tijd hebben om anderen te kunnen begeleiden
om hun ‘goede voorbeeld’ te
laten volgen? Terwijl ze tegelijkertijd flink omzet
moeten maken om meerdere toko’s draaiende te houden en ook
allerlei import en export reizen te ondernemen.

Ik weet namelijk uit mijn dagelijkse ervaringen van de
afgelopen 12 jaar wat het is om met grote parkieten en verschillende papegaaien
thuis ( niet in ‘de zaak’) te wonen.
Het is enige mate vergelijkbaar met het hebben van kinderen
rond de drie jaar oud die nooit ouder worden en ook
nooit naar een dagopvang kunnen noch willen, omdat ze alleen
jou vertrouwen en bij je willen blijven.

Vervolgens verkoopt dezelfde ‘Tuuuut’ ,
wel allerlei Engelstalige kant en klare
papegaaien instructie video’s, cursussen enz enz. Dat men zelf nooit
de moeite heeft genomen om bijvoorbeeld hun eigen klanten
eens in de eigen taal, Nederlands namelijk te benaderen middels een
van broodnodige praktisch toepasbare kennis voorziene workshop, cursus of instructie dvd serie
is op z’n zachtst gezegd verwonderlijk. Of juist niet misschien?

Laten ze het vooral niet doen zou ik zeggen en doen ze het wel ook helemaal prima en fantastisch.

Waar het om gaat is dat wij het niet nodig hebben om ons negatief af te zetten tegen welke
mede vogelliefhebber of ondernemer op dat gebied dan ook en meneer Tuuuut kennelijk wel
getuige de suggestieve opmerkingen in door hen verspreid materiaal.

De geluiden die via veel ex klanten van dergelijke ondernemingen
regelmatig onze kant op komen liegen er niet om:
helemaal geen begeleiding, kopen en opzouten,
dood is pech en ga zo maar door.

Ik zeg dat niet, ik verspreid dat ook niet
en bemoei me er ook niet mee,
maar kan alleen getuigen van het feit dat
dit is wat wij zelf horen van mensen die
bij ons over de vloer komen nadat ze elders geweest zijn.
Niet om iemand zwart te maken schrijf ik dit
maar om aan te geven dat dit kennelijk de ervaring
is van veel mensen die in een bedrijf
een vogel kochten.

Ik stel eerder de vraag die men kennelijk
haat: Kan een appelboom peren als vrucht hebben?
Kun je een kind gedurende de meest kwetsbare
fase van het jonge leven alleen te eten geven,
zonder aandacht en intimiteit en dan verwachten dat het
succesvol en gelukkig in het leven zal staan?

Kan je een babyvogel in een plastic bak achter de
toonbank in ‘de zaak’ zetten, wat stagiaires inhuren
om er voer in te proppen zodat het in leven blijft
en dan verwachten dat het dier straks bij een nieuwe eigenaar
zich helemaal happy en ‘thuis’ voelt?

Hoeveel impact zou de ervaring van een zeer jong dier
met dit soort mensen hebben op de rest van zijn
leven? Hoe zou zich dat vertalen in hun gedrag t.o.v. van
hun nieuwe verzorgers wanneer ze eenmaal
volwassen worden?

Een vogel heeft in principe onze mensenliefde niet nodig,
maar willen we het dier toch niet in de natuur laten
dan hebben we wel de verantwoording om het dier
te leren kennen vanuit zijn natuurlijke behoeftes en
van daaruit ten alle tijde hem met liefde en respect
te benaderen.
Dat dit net gemakkelijk is, noch vanzelf gaat,
moge duidelijk zijn. Dat degenen die
zich echter hierin of waarin dan ook met hart en ziel verdiepen
daar best iets voor terug mogen ontvangen
wanneer zij hun tijd besteden om de door hen zelf vergaarde kennis en ervaring met
anderen te delen is zowat het fundament van onze beschaving.

Kennisoverdracht noemen we dat, onderwijs en scholing
hetgeen ontwikkeling teweeg brengt.
Bijvoorbeeld de ontwikkeling van een zich
kaalplukkende Grijze Roodstaart papegaai
die 40 jaar bij oma in de zijkamer in een veel te kleine kooi heeft
gestaan naar het wetenschappelijk aangetoonde
feit dat dit het enige dier is met een spraakvermogen en tegelijkertijd
de verstandelijke vermogens van een kind van 3.

En hoe gaan wij daar dan nu mee om?

Dit zuig ik niet uit mijn duim, omdat ik iemand iets wil verkopen,
maar dit wil ik hier even heel duidelijk citeren
vanuit onderzoeken die al jarenlang gedaan worden in de VS door o.a.
dr Pepperberg aan de universiteit van Brandeis, Waltham, MA mede
als reactie op al degenen die van alles beweren over
ons en andere serieuze vogelliefhebbers die graag hun
opgedane kennis en ervaring delen
met iedereen die het wil horen.

Dus wat wil zo’n blaffende loser nou bereiken
met allerlei intimiderende taal?
Laten ze fijn eens gaan praten met
‘the man in the mirror’!
Verder boeit het me allemaal
van geen enkele kant wie wat waar uitspookt,
maar zodra men ons gaat benaderen
met intimiderende en dreigende taal
moet ik daar niet alleen smakelijk om lachen
maar zullen we zoals bij sommigen bekend
niet nalaten de bijbehorende juridische maatregelen te treffen uiteraard.

Al zijn we ieder op zijn manier gek met
diverse gevleugelde tropische vrienden,
een bananenrepubliek is het hier vooralsnog
nou ook weer niet.

Het is allemaal heel simpel eigenlijk en juist daarom
voor heel wat figuren blijkbaar erg moeilijk te realiseren.

Over het algemeen zijn het toch de mensen die bereid zijn
wat te investeren die ook de meeste vooruitgang boeken
ook als het gaat om praktisch toepasbare kennis van anderen
die ergens wat verder mee zijn.
Zo’n workshop in elkaar zetten is echt een enorme klus,
en eigenlijk ontstaan a.d.h.v. de vele vragen die we krijgen
van mensen die onze vogels op een of andere manier hebben leren kennen.
Hoe doe je dat? Is toch altijd weer de rode draad en niet zoals
bij eerder genoemde praktijken: Hoe voorkom je dat?

Dat was het weer even voor vandaag,

met vriendelijke vogelgroet,

Hans

PS: Ben je nieuwsgierig geworden? Neem eens een kijkje op onze site waar we heel veel GRATIS nuttige Vogel Tips weggeven!

Er wordt gedreigd met een ‘bezoekje’ van hem zelf aan ons als we zijn naam niet verwijderen uit het artikel en men zal dan wel eens uitzoeken of we in Rotterdam een BTW nummer hebben waarmee we de exotische vogelhandel drijven. De jaarstukken zijn net voor 1 april j.l. ingeleverd dus voel u vrij meneer ‘Tuuuuut’!

Ik denk dat op deze manier de bezoekjes van klanten aan u nog wel even op zich zullen laten wachten!

Ondertussen is er veel achter- en voor de schermen gebeurd. Er is een geupdate versie beschikbaar van ons eerste boek ‘Pyrrhura’s in Huis’. De hoodtitel is nu Kromsnavel Geheimen Onthult. Tamme vogels en met name het kopen van een tamme vogel wordt hierin uitvoerig behandeld. Met de Pyrrhura als voorbeeld wordt dieper ingegaan op zaken waar u beslist op moet letten voor de aanschaf van een parkiet of papegaai.

Het met de hand grootbrengen oftewel de handopfok van kromsnavels en zelfs andere vogels is op z’n minst een vak apart waar je gewoonweg zelf niet aan moet beginnen tenzij je de noodzakelijke deskundigheid in huis hebt.

We laten zien hoe fantastisch het is om een tamme vogel als huisgenoot te hebben en waarom steeds meer mensen graag zo’n energiek kameraadje in huis nemen. Is dit wel verantwoord? Mag dat allemaal zomaar?

Heb je een vogel die alleen maar wegvliegt als je dichtbij komt? Heb je een parkiet of papegaai die alleen maar bijt? Heb je een schreeuwende papegaai of parkiet? Door de vele tips leer je hoe ongewenst gedrag te begrijpen en te voorkomen.

http://www.pyrrhuras.nl

Wil je echt verder gaan in het trainen en of aanpassen van bepaald gedrag, ga dan voor de Vogel Trainings Cursus die eveneens in een nieuw jasje is gestoken: http://www.birdbox.nl

‘Kromsnavel Geheimen Onthult’

Ons eerste pyrrhura e-boek is uit!

Om u te helpen uw vragen over Pyrrhuras en andere tamme vogels te beantwoorden, ligt er nu een heel speciale praktische koopgids voor u klaar.

De ervaring met het kweken en socialiseren van deze vogel heeft geleid tot een aanzienlijke hoeveelheid gespecialiseerde kennis waar ook u nu uw voordeel mee kunt doen.

Als extra krijgt u ook nog een exclusief audio seminar er bij met tientallen zeer nuttige tips omtrent de pyrrhura en andere kromsnavels.

Kijk snel en profiteer nu van de tijdelijk verlaagde prijs.

PS: Alsof dat niet genoeg is, staat er ook nog een te gekke verassing op je te wachten!

al vast veel leesplezier!

met vriendelijke groet,

Hans & Grace

Beste lezers, dit is even een niet direct vogel gerelateerd bericht, maar iets wat me even van het hart moet.

Tussen de honderden leuke, enthousiaste en  gezellige reacties zitten heel af en toe wel eens berichten die je eigenlijk direct zou moeten deleten.

We zijn zelf al ruim 12 jaar met hart en ziel bezig met onze vogels en velen zijn hierdoor ‘aangestoken’ als ik het zo mag zeggen. Toch schijnen er allerlei mensen rond surfen op internet die vanuit hun ‘veilige’ plek achter het beeldscherm er een hobby van lijken te maken om platweg ruzie te zoeken online.

Als wij bijvoorbeeld over onze vogels zeggen: Tammer Bestaat Niet! Dan bedoelen we ook: Tammer Bestaat Niet! En dan is dat inderdaad een ‘kreet’ om duidelijk te maken in zo kort en goed mogelijk Nederlands wat voor vogels we als kwekers aanbieden. Zou men vervolgens ter plekke bij ons thuis komen en de vogels zelf bekijken en dan moeten concluderen dat ze agressief, angstig en dus zo goed als wild zijn, dan heeft men een reden om te klagen dat lijkt me overduidelijk.

Als u op de markt staat te gillen dat u appelen verkoopt en zodra men dichtbij komt, ziet men dat het peren zijn, dan heeft de potentiële klant terecht iets te klagen en alle reden om aan uw oprechtheid te twijfelen zou ik zeggen.

Er lopen echter ook mensen rond die ongeacht wat je aan te bieden hebt, ongeacht de kwaliteit en ongeacht de manier waarop je iets aanbied altijd op voorhand al wantrouwend en negatief ingesteld zijn. Een prijs is altijd te hoog, een garantie altijd te beperkt, service nooit toerijkend en goed is nooit goed genoeg.

Of je nu schrijft: ‘tammer bestaat niet’ of ‘ moooooie appelen’, in hun ogen is alles verdacht en zal er altijd wel een ‘addertje onder het gras zitten’. Commercieel is een vies woord, maar ze willen wel altijd voor een dubbeltje op de eerste rang, liever nog voor een cent, maar gratis zou nog beter zijn!

In Nederland schijnt men hier helaas kampioen in geworden te zijn. Iemand zei eens: ‘Het negatieve kan alleen bestaan bij de gratie van het positieve.’ Laten de criticasters eens bedenken dat er altijd en overal een reden is om negatief te zijn, maar het een geheel vrijwillige keus is om hier aan toe te geven! Je kunt er namelijk alleen zelf voor kiezen om het positieve te zien. Je denken veranderen zal je leven veranderen!

Natuurlijk wordt er veel verkeerd omgegaan met dieren en ook met het soort vogels dat wij kweken en socialiseren, maar dat wil absoluut niet zeggen dat iedereen die een vogel aanbied per definitie te wantrouwen is. Wat een onzin!

Ook de totaal uit de lucht gegrepen ‘beschuldiging’: ‘bij jullie draait het alleen om geld’ is weer zo’n helaas typisch Nederlandse opmerking die we af en toe door volslagen onbekenden op veilige afstand via e-mail meestal zonder duidelijke afzender naar ons toe geslingerd krijgen. Tegen deze types zou ik willen zeggen: Leer eens van Michel Jackson: ‘If you want to make the world a better place, take a look at yourself and make a change!”

Meestal leggen we in een advertentie uit dat een door ons aangeboden tamme vogel de hoogst mogelijk zorg, aandacht tijd en training heeft gehad voordat hij ons huis verlaat. Dat zijn geen ‘lokkertjes’ zoals die helaas wel door veel dierenwinkels worden gebruikt, maar feiten die iets weergeven van hoe wij daadwerkelijk te werk gaan.

We overleggen thuis voortdurend om dagelijks onze werktijden zo in te delen dat de vogels geen minuut alleen hoeven te zijn. We gaan nooit met vakantie, omdat we de zorg en verantwoording voor onze vogels op ons nemen. Tijd, investering, kosten noch moeite wordt gespaard om de vogels zo goed mogelijk te verzorgen. Dat hoort er bij als je vogels in huis houdt vinden wij, blijf er anders van af.

Het bijvoeren van jongen moet soms midden in de nacht, altijd begint het met 8 keer per dag. Hebben we maar het minste vermoeden dat er iets mis is met een van onze vogels dan rijden we met spoed 75 km naar de beste vogelarts van Nederland al zouden we om de hoek naar een doorsnee dierenarts kunnen gaan die echter de vogel niet had kunnen redden. Zo kan ik nog een tijd doorgaan met aan te geven hoeveel het in de praktijk kost om met deze dieren te leven en in staat te zijn om uiteindelijk het soort vogels aan te bieden die wij aanbieden.

Als dit en meer nog niet goed genoeg is, dan horen we graag eens van die zogenaamde ‘anti commerciële’ dierenliefhebbers hoe het dan wel moet!

Juist door dat er zo goed voor de vogels gezorgd wordt, krijgen ze zo veel jongen en kunnen we deze jongen na het hele socialisatie proces (waar de meeste kwekers niet eens aan beginnen) aan u aanbieden.

Dan zijn er nog de zogenaamde’ pure natuurliefhebbers’. De natuur is alles, de natuur boven alles. De natuur is het beste voor de dieren daar horen ze thuis. Natuurlijk! Laat de ijsberen maar verzuipen, laat de orang-oetangs maar uitsterven en de bossen maar gekapt worden zodat je fijn thuis achter je beeldschermpje kan blijven zitten klagen en beschuldigen. Kan het nog hypocrieter?

Jazeker, is de natuur fascinerend, schitterend en hou ik me liefst met niets anders bezig, maar ga niet de natuur als god verheffen. Kijk dan eens naar Haïti. Puur natuur mensen! Leg die visie maar eens uit aan de mensen die het daar overleefd hebben.

Zelfs de natuur heeft het heel hard nodig dat we als mens deze goed helpen en verzorgen.

Conclusie: We beantwoorden graag zo ver we kunnen elke oprechte vraag m.b.t. het houden van vogels. We gaan niet onze tijd verdoen met het ‘verzorgen’ van achterdochtige denkwijzes die alleen op een negatieve instelling gebaseerd zijn.

Bent u van mening dat geld verdienen bij de wet verboden is, verhuis dan naar een communistisch land of sticht er zelf een.

Zouden wij als hobbyisten met onze werkwijze veel geld verdienen, dan zou dat slechts in het voordeel zijn van u als ‘echte vogelliefhebber’, want dan kunnen we de uitmuntend goede zorg voor onze vogels uitbreiden, opdat anderen daar een voorbeeld aan kunnen nemen.

De werkelijkheid is echter anders, met de vergoedingen die we ontvangen voor de gekweekte en getrainde vogels kunnen we net de onkosten van deze hobby dekken.

Wil men uitsluitend om geldelijk gewin doen wat wij doen, dan garandeer ik diegene dat je het nog geen week vol houd. Het zijn zulke arbeidsintensieve en gespecialiseerde bezigheden dat je dit alleen gemotiveerd door echte liefde voor de dieren kunt volhouden.

Tip: vervang het onderwerp ‘vogels’ door hetgeen uw hobby is en de rest van de tekst zal direct toepasbaar blijken op ieder ander onderwerp.

Overweegt u een Pyrrhura aan te schaffen? Lees dan zeker ook de algemene informatie over de ondersoorten. We horen nogal eens over verwarringen m.b.t. de verschillende benamingen en bijbehorende prijzen.

Een Pyrrhura Perlata Perlata ( ook wel Roodbuikparkiet genoemd) is een totaal andere vogel dan een Pyrrhura Perlata Lepida ( ook wel Parelparkiet genoemd). De Roodbuikparkiet is verreweg de duurste Pyrrhura. De prijzen voor de Roodbuikparkiet liggen voor niet tamme vogels al gemiddeld twee tot drie maal zo hoog als voor bijvoorbeeld een Parelparkiet.

Gaat u voor een echt heel tamme gezelschapsvogel, dan is de opvoeding het belangrijkst, niet het uiterlijk. Onderling is er ook weinig verschil tussen de soorten Pyrrhuras wat dit betreft. Houdt u van kleuren? Dan is een Hypoxantha ook een uitstekende keus.

Ook de Roodbuikparkiet is erg mooi, maar qua gedrag bij deskundige opvoeding nagenoeg hetzelfde, echter wat prijs betreft zeker twee tot drie maal zo duur als de Hypoxantha.

Kijk ook zeker even de videos die we van dit evenement hebben gemaakt, zodat u zelf ziet waar we hier over praten:

Ondanks onze persoonlijke door de jaren heen ontstane aversie tegen vogelmarkten in het algemeen hebben we ons eens laten overhalen om dit jaar een bezoek te brengen aan de vogelmarkt in Zwolle op zaterdag 19 september  jl.  Als hobbykweker is het interessant en vaak ook gezellig om met mede hobbyisten in contact te komen, dus lijkt een dergelijk groot internationaal bekend evenement een ideale gelegenheid. Het viel ook te combineren met een verjaardagsbezoek in het hoge noorden dus we vertrokken redelijk vroeg om na flink wat file onderweg net voor de middag te arriveren.

Meteen bij aankomst viel de gigantische drukte al op. Met busladingen vol uit half Europa kwam men massaal vogeltjes kijken en kopen. Polen, Italianen, natuurlijk onze zuiderburen en zelfs Tsjechen hebben we gesignaleerd. Door de grote oppervlakte van de IJsselhallen viel de drukte binnen enigszins mee. Snel kaartjes gekocht a 6,50 p/p en naar binnen geschuifeld tussen de lopers en overige mobiele vogelgevangenissen. Het was zeker een jaar of 8 geleden dat we voor het laatst een vogelmarkt bezocht hadden en daar destijds een dusdanig naar gevoel aan over hielden dat we er niets meer mee te maken wilde hebben. Vooral de manier waarop er met de dieren wordt omgegaan, is voor mij onbegrijpelijk en respectloos. Ik verwachtte eigenlijk dat na die 8 jaar er wellicht wel wat verbeterd zou zijn op zo’n grote markt, maar niets bleek minder waar helaas.

Van grasparkiet tot hyacint ara, ze worden allemaal meegezeuld in piepkleine hokjes en zelfs op elkaar gepropt in de benauwde kofferruimtes van de touringcars die tot uit Italië aan toe waren gekomen en dus ook weer al dan niet met aangekochte dieren weer terug gaan. Er lijkt geen enkel besef noch respect te bestaan voor papegaaien als een grijze roodstaart, waarvan toch meer dan voldoende door wetenschappelijk onderzoek aangetoond materiaal beschikbaar is, waaruit men glashelder kan concluderen dat we hier met zeer intelligente dieren t maken hebben. Je kunt het werkelijk vergelijken met het opsluiten van een klein kind in de kelder of een of ander draagbare dwangbuis. Vervolgens als ze de reis dan hebben overleefd, staan ze opgestapeld in een steeds warmer wordende, zeer slecht geventileerde hal ten toon gesteld als ware het koopwaar zoals groente en fruit. Ik kreeg bij de hartverscheurende aanblik van verschillende van deze opgesloten kleine individuutjes tranen in de ogen.

Hoe is het mogelijk dat dit anno 2009 in Nederland nog zomaar kan bestaan?!  Schande!

Dit noem ik geen vogelliefhebbers noch hobbykwekers. Dit is ontaard in nietsontziende dierenhandel, waarbij het slechts gaat om geld en prestige.

Gelukkig waren er ook zaken als biologische voeding, speelgoed en allerhande nestmaterialen te vinden. Dit vind ik bij uitstek wel geschikt voor een dergelijke beurs, maar grijze roodstaarten, volwassen kaketoes, ara’s en tientallen kleinere soorten tegelijk in een piepklein kistje te koop aanbieden vind ik ronduit schandalig en afgrijselijk om te zien.

Tot overmaat van ramp werd er tegen een uur of 1 omgeroepen dat een papegaai zeer onwel was geworden en of er iemand wellicht kon helpen! Bij nader onderzoek bleek de desbetreffende vogel reeds vertrokken toen we op de gevreesde plek aankwamen. Het gaat alleen maar om de mooie kleuren, mooie ‘exemplaren’ en er zo veel mogelijk geld voor vangen. Hetzelfde soort mensen wat daar vogels te koop aanbiedt is doorgaans fel tegen het ‘tam maken’ en trainen van vogels. Hoe hypocriet! Ik kan u verzekeren dat elke vogel die bij ons in handen komt zich in het paradijs waant vergeleken bij wat ik afgelopen weekend op de vogelmarkt in Zwolle heb moeten aanschouwen! Ik weet al dat ik hiermee half Nederland tegen mezelf in het harnas jaag, maar desnoods begin ik een anti vogelmarkt Aktie en dan zullen we zien wie hier aan het rechte eind trekt: Vogelmarkten per direct voor eens en altijd afschaffen!

We zijn erg benieuwd hoe u hier over denkt. Wilt u mee stemmen?

Take Our Poll

Kijk ook zeker even de videos die we van dit evenement hebben gemaakt, zodat u zelf ziet waar we hier over praten:

Zou het na al die jaren dan toch een keer gebeuren?

Het was even flink schrikken de eerste keer. We wilden ‘s morgen vroeg de baby Pyrrhuras gaan voeren en daar lag er eentje met de pootjes om hoog op de rug dus tegen de anderen aan.

Allemaal oogjes dicht en in een seconde zie je de afgelopen 4 weken van 8 keer voeren per dag en slapeloze nachten aan je voorbij flitsen. We hadden speciaal een wollen lapje in de kooi gelegd, daar slapen ze graag onder en het is lekker warm. Elke keer als het tijd is om te voeren rennen ze naar je toe al piepend en krijsend, want wie het hardste schreeuwt, krijgt het eerst te eten. ‘s Morgens ging het er altijd wat rustiger aan toe. Ze zijn nog versuft van de nacht en moeten even wakker worden voordat het doordringt dat er wat te eten valt.

Na die ochtend enkele seconden als versteend te hebben gestaart naar dit omgekeerde vogeltje met een al haast overweldigend gevoel van verslagenheid gaat er opeens een oogje open!

Nog half snurkend en lui liggend op de rug met de pootjes richting warmte lamp kijkt het ons zo eens aan met een blik van: “Zie je niet dat ik nog slaap of zo?! Zei ik dat ik gewekt wilde worden?!”.

We hebben heel wat vogels jong en oud in huis gehad, maar dit is toch heel apart. Regelmatig is er wel eens een jong dat op z’n rug wordt gelegd om te spelen en dit prachtig lijkt te vinden voor zolang als het duurt. Op de rug slapen zonder ooit op de rug te zijn gelegd dat is toch weer nieuw voor ons.

Na wel een minuut lang kloppen tegen de ruit, rammelen met het voerbakje en het roepen van: slaapkop, wakker worden enz. komt er eindelijk wat beweging in het dood gewaande vogeltje van amper 5 weken oud.

Nu drie dagen verder is er een heus ochtend ritueel ontstaan.

Meneer ( of madam, dat zal nog blijken) slaapt net als wij elke nacht relaxed op de rug op de wollen deken en gebruikt de staart van een familielid als kussen. Niet zo maar per ongeluk, maar uitgekiend en elke keer weer opnieuw.

Het is al zo’n gewoonte aan’t worden dat we even de camera erbij gepakt hebben…

kijk maar eens op youtube.